A A A

Może się wydarzyć - interwencje medyczne

Interwencje położnicze mogą skutecznie ratować zdrowie matek i dzieci. Dzięki zaawansowanej technologii wiele współczesnych kobiet zostało matkami, choć jeszcze kilkanaście lat temu nie byłoby to możliwe. Trzeba jednak pamiętać, że interwencje położnicze zaburzają – bardziej lub mniej -  naturalny przebieg porodu i mogą wywołać proces nazywany  „kaskadą interwencji”. Ma on miejsce wtedy, gdy w wyniku zastosowania jednej interwencji powstaje problem medyczny, który „rozwiązywany” jest przy pomocy kolejnej. W związku z tym każda interwencja w porodzie powinna być poprzedzona dokładną analizą indywidualnego przypadku, biorącą pod uwagę także skutki uboczne. Powinnaś być w sposób dokładny i przystępny poinformowana o celu interwencji, korzyściach zastosowania i wpływie na dalszy przebieg porodu. Jako pacjentka masz prawo do wyrażenia zgody lub odmowy jej zastosowania.

 

Sztuczne wywołanie porodu (indukcja)
U większości kobiet poród rozpoczyna się samoistnie między 37. a 42. tygodniem ciąży. Istnieją jednak sytuacje, podyktowane  dobrem matki  i/lub dziecka, w których lekarz może zalecić przyspieszenie rozpoczęcia porodu przez sztuczne wywołanie skurczy porodowych. Do takich sytuacji należą m. in. cukrzyca ciążowa, wysokie ciśnienie krwi, zagrożenie zatruciem ciążowym. Konieczność indukowania porodu może też zajść u kobiet, u których ciąża, choć niskiego ryzyka, przeciąga się powyżej 41. tygodnia (w tym czasie wzrasta ryzyko zagrożenia zdrowia dziecka), a także w sytuacji, gdy pękł pęcherz płodowy, natomiast samoistne skurcze nie pojawiły się. Jeżeli wywołanie porodu jest brane pod uwagę przez lekarza, powinnaś zostać szczegółowo poinformowana również o alternatywnych możliwościach, zanim ostateczna decyzja zostanie podjęta. Powinnaś także uzyskać informację o korzyściach oraz ryzyku takiej interwencji i wyrazić na nią zgodę. To samo dotyczy przyśpieszania porodu – czyli wzmacniania już istniejących, samoistnych skurczów.

 

Metody wywołania porodu

- odklejenie dolnego bieguna pęcherza płodowego (metoda najmniej inwazyjna, stosowana w przypadku ciąż powyżej 41. tygodnia)
- podania oksytocyny (syntetycznego hormonu, wywołującego skurcze) za pomocą kroplówki
- podania dopochwowo żelu prostaglandynowego


Uwaga! W Polsce jako metodę wywołania/przyśpieszenia porodu często stosuje się przebicie pęcherza płodowego, choć technika ta niesie za sobą wzrost ryzyka powikłań. Według Światowej Organizacji Zdrowia metoda ta nie ma naukowego uzasadnienia.

 

Uboczne skutki indukcji lub przyśpieszenia porodu:
- skurcze są silniejsze i bardziej bolesne
- wzrasta ryzyko niedotlenienia dziecka
- wzrasta ryzyko krwotoku poporodowego, przedwczesnego oddzielenia się łożyska, uszkodzenia szyjki lub macicy
- zwiększa się ryzyko cesarskiego cięcia

 
Uwaga! Światowa Organizacja Zdrowia zaleca: „Nie powinno się wywoływać porodów dla wygody. W żadnym rejonie geograficznym odsetek takich porodów nie powinien przekraczać 10% (Zalecenia WHO >Poród nie jest chorobą<)”. W Polsce odsetek porodów indukowanych lub przyspieszanych jest wysoki - wynosi ponad 50% (dane z akcji „Rodzić po ludzku” 2006), co oznacza, że ta procedura jest w polskich placówkach położniczych nadużywana.

 


 

Jak możesz uniknąć wywołania lub przyśpieszenia porodu?
• Przygotuj się do porodu – jeżeli wiesz, czego się spodziewać i jak się zachowywać, poród przebiegnie sprawniej oraz nie będzie wymagał interwencji.
• Spróbuj „wywołać” poród naturalnymi metodami – np. za pomocą masażu brodawek (wyzwala naturalną oksytocynę). Pomaga także: odbycie stosunku płciowego, schodzenie ze schodów, długi spacer lub ciepła kąpiel.
• Jedź do szpitala dopiero wtedy, gdy skurcze będą pojawiać się regularnie co 4-5 minut.
• Nie denerwuj się, gdy po przybyciu do szpitala skurcze zmniejszą się lub nawet zanikną. Gdy oswoisz się z otoczeniem i rozluźnisz – znów powrócą.
• Bądź aktywna w czasie porodu – spaceruj, zmieniaj pozycje, odpoczywaj w przerwie między skurczami.

 

Poród zabiegowy

Decyzję o zabiegowym zakończeniu porodu może podjąć lekarz, gdy poród przedłuża się, kobieta nie jest w stanie sama wyprzeć dziecka i pojawiają się oznaki jego niedotlenienia, a jednocześnie jest ono na tyle nisko w kanale rodnym, że nie jest możliwe wykonanie cesarskiego cięcia.
Do wydobycia dziecka używa się kleszczy albo próżniociagu położniczego (vacuum). Kleszcze wyglądają jak dwie duże połączone ze sobą łyżki, którymi lekarz obejmuje znajdującą się w kanale rodnym główkę dziecka. Próżniociąg to przyrząd działający na podciśnienie: końcówka w kształcie malej miseczki przysysana jest do główki i, tak jak w przypadku użycia kleszczy, dziecko wyciągane jest na zewnątrz.
Decyzja o porodzie zabiegowym zapada najczęściej dopiero w trakcie porodu i jest podyktowana koniecznością szybkiego urodzenia dziecka. To powoduje duży stres, czasami nawet panikę u rodzącej. W tej sytuacji bardzo wskazane jest wsparcie ze strony personelu lub osoby towarzyszącej i zachęcenie kobiety do współpracy. Poród zabiegowy najczęściej łączy się też z większymi obrażeniami krocza niż w przypadku porodu normalnego. Wykonywane jest nacięcie krocza – szczególnie jeśli są użyte kleszcze.

 


Cesarskie cięcie
Cesarskie cięcie jest operacją, którą powinno się wykonywać tylko wtedy, gdy są ku temu poważne, medyczne powody. Nie jest to „ułatwienie” dziecku przyjścia na świat. Każde dziecko jest tak wyposażone przez naturę, że poród fizjologiczny jest dla niego najlepszym rozwiązaniem, ponieważ stymuluje procesy adaptacji do nowych warunków poza ciałem matki.
Poród operacyjny niesie większe ryzyko dla matki i dla dziecka niż poród normalny. Podczas operacji mogą zdarzyć się różne powikłania, np. infekcje, uszkodzenie naczyń krwionośnych w macicy, uszkodzenie pęcherza moczowego lub jelit, duża utrata krwi czy zakażenie rany. Dziecko, które nie przeszło przez drogi rodne, może mieć problemy z układem oddechowym. Dochodzenie matki do pełnej formy trwa kilka miesięcy, zaś dolegliwości w miejscu blizny mogą się utrzymywać latami, a blizna na macicy może być przyczyną komplikacji w kolejnej ciąży. Mimo to, zdaniem Światowej Organizacji Zdrowia, zabieg ten jest w większości krajów nadużywany, do czego przyczyniają się zarówno lekarze (rośnie lista wskazań do cesarskiego cięcia), kultura (popularna jest przerażająca wizja porodu prezentowana w mediach) jak i system ekonomiczny (szpital zarabia więcej na cięciu, niż na zwykłym fizjologicznym porodzie).
Może się jednak zdarzyć, że poród drogami natury jest niemożliwy. Wskazaniem do cesarskiego cięcia mogą być: nieprawidłowe położenie dziecka, łożysko przodujące, przedwczesne odklejenie łożyska, niedotlenienie dziecka, infekcja wewnątrzmaciczna, zatrucie ciążowe, choroba serca lub cukrzyca u matki.
Przy cesarskim cięciu anestezjolog może zastosować jeden z dwóch rodzajów znieczulenia: ogólne lub dolędźwiowe (podpajęczynówkowe). Jeśli możesz dokonać wyboru znieczulenia, wybierz to drugie. Będziesz świadoma tego, co się z Tobą dzieje (w niektórych szpitalach możliwa jest nawet obecność bliskiej osoby podczas porodu w znieczuleniu zewnątrzoponowym), zaraz po wydobyciu dziecka będziesz mogła je zobaczyć, a po paru godzinach przytulić i przystawić do piersi.

 

Dowiedz sie wiecej o tym, jak uniknąć nacięcia krocza!

 
 
Przedruk, kopiowanie, skaracanie i wykorzystywanie tekstów (w całości lub ich fragmentów) wymaga pismenej zgody Fundacji.

 

 

 

 

Szukaj

Wesprzyj nas!